2008 yılı sonbaharı Dersim için bir büyük zulmün yıl dönümüdür.

1994 yılı Eylül-Ekim aylarında yüzlerce Dersim köyü ve mezrası yakıldı ve boşaltıldı.

Yüzlerce köyden onbinlerce mazlum Dersimli tam ondört yıldır sürgünde yaşıyor.

Dersim toprakları tarihte çok büyük zulümler gördü. Osmanlının “sel
seferleri”ni; Hamidiye Alaylarının ve silahlandırılmış çetelerin
“seferleri”ni ve “PaÅŸaların harekatlarını” baÅŸarıyla püskürten Dersim, en
büyük felaketi 1937-38 yıllarında yaşadı. Dünyada bir benzeri daha
görülmemiÅŸ “Tunceli Kanunu” bu topraklar için çıkarılmıştı.

Yüzyılın sonunda ise 1994 milat oldu Dersimlilere. Aslında 1994 yılı
Dersimliler için sadece köylerin boÅŸaltıldığı yıl da deÄŸildir. “Faili
meçhuller”in; “kayıplar”ın ve daha nice kalem yazmaz zulmün miladıdır.

1994’te “kayıp olan”ların sıcacık görüntüleri hala hafızalarımızda. Hozat’
tan Nazım Gülmez’ in pos bıyıklı, gülen resmi unutulmadı daha. Kutudere’de
kaybolan 8 kiÅŸiden biri olan 3 yaşındaki Dilek Serin’ in bahar kokulu gülüşü
Haydaran-Demenan köylülerinin hala dilinde… Hepsi de sonbaharda; bakır
renkli “haki günler”de kayboldular. Köylerinden; “kom”larından ya da
“mazra”larından alındılar. Köylerine, komlarına ve mazralarına bir daha
dönemediler.

Ondört yıldır sürgünde olanlar “hard u dewres” dedikleri ata topraklarına
dönemediler. Kimileri yaÅŸamlarında “iki kez sürgünü” gördü. ’38
sürgünüydüler; “94 sürgünü” oldular. “Çifte bir zulüm”dü onlarınki. Tarih
hiçbir halk için “tekerrür etmez”di; ama tarih baba Dersimlileri unutmuÅŸtu
yine…

Bu ondört yılda neler yaşadılar; tam bilinmez. Ama acı ve zulümden başka bir şey
yazmadı “seyir defterleri”nde. Önümüzdeki yıllar bu dönem de yazılacak
elbette. Yazılacak ve “not edilecek”…

Dersim köylerinin boÅŸaltılmasının yıl dönümünde bütün “kaybolmuÅŸ”; sürülmüş
veya “sürgünde kaybolmuÅŸ” Dersimlileri saygıyla selamlıyoruz. Onlara
yapılanlar asla unutulmaz. Unutmayacağız ve hafızamızın en güçlü yerinde
saklayacağız.

Söz olsun